W przededniu II wojny światowej białobłockie lasy stanowiły dogodny punkt koncentracji wojsk polskich. Na terenie gminy przebiegała linia obrony wojsk polskich, której siłą był rejon umocniony, tzw. Przedmoście Bydgoskie. W Białych Błotach stacjonował sztab 15. Dywizji Piechoty oraz formacje 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich im. gen. Orlicza Dreszera.  Zajęcie Białych Błot przez Niemców zapoczątkowało represje miejscowej ludności polskiej. Razem z Wehrmahtem wkroczyły tu specjalne grupy operacyjne niemieckiej policji bezpieczeństwa oraz formacje policji Selbstschutz. Przeprowadzały one pacyfikację wsi, dokonywały obław, łapanek, konfiskat mienia, aresztowań i rozstrzeliwań. Pierwszej egzekucji mieszkańców Białych Błot formacje Selbstschutz dokonały w dniu 16 września 1939 roku. Niemcy siłą wyciągnęli i rozstrzelali w pobliskim lesie 12 mieszkańców. Drugiej egzekucji dokonali w dniu 19 października 1939 roku a kolejnej 21 listopada tego samego roku. Miejscami egzekucji były lasy, zagajniki, rowy strzeleckie, a nawet pola i zabudowania gospodarcze.

Po wojnie zwłoki sześciu ofiar ekshumowano i pochowano w 1945 roku we wspólnej mogile przy ul. Szubińskiej. Obok niej stoi krzyż. Na mogile widnieje tablica z nazwiskami ofiar

W połowie stycznia Powstania Wielkopolskiego  powstańcy wyzwolili niemal całą  Wielkopolskę. Doszli do Zamościa koło Rynarzewa i Brzozy.  Grupa powstańców dowodzona przez ppor. Pawła Cymsa opanowała Brzozę. Jednak tego samego dnia batalion Grenzschutzu pod dowództwem kpt Justa zaatakował powstańców. Niemcy dysponowali przewagą militarną i i zepchnęli powstańców na pozycje wyjściowe. Bitwę na wzniesieniu zwanym „Kozak”  w Brzozie przy drodze łabiszyńskiej powstańcy  przegrali. Oddział powstańców zdążający na pomoc z Inowrocławia został rozbity przez ogień z niemieckiego pociągu pancernego stojącego na stacji w Brzozie. Należy podkreślić, że była to pierwsza przegrana walka oddziałów inowrocławskich, min. powodu niedostatecznego zwiadu, braku łączności i współdziałania walczących oddziałów. Prusacy zajęli Chmielniki, a następnie Brzozę. Następnie ruszyli w kierunku  Kanału Noteckiego pod Antoniewo, celem rozbicia okaleczonych oddziałów powstańczych. Po ściągnięciu posiłków w sile pięciu kompanii i półbaterii J. Trawińskiego, Niemców zmuszono do odwrotu w kierunku wsi Ciele.W odwecie za porażkę Grenzschutz wymordował w Brzozie rannych powstańców. Śmierci uniknęli lżej ranni, którzy w porę schronili się u polskich rodzin. Poległych i zamordowanych w lazarecie (dzisiaj budynek przedszkola), pogrzebano we wspólnej mogile na wzgórzu porośniętym młodym laskiem sosnowym, zwanym „Kozak”. 

Obecnie w tym miejscu jest pomnik ku czi powstańców, którego rozpoczęte przebudowę - w przyszłym roku  powstanie   replika pomnika, który stał w  latach  1923-1940 i został zniszczony przez wojsko niemieckie podczas II Wojny Światowej.

BYDGOSZCZ

Stary Rynek - Pomnik Walki i Męczeństwa Ziemi Bydgoskiej.